Wat ik niet durfde te zeggen

Ik heb geleerd mijn behoefte klein te maken. Alsof ze anders te veel ruimte zou innemen. Als ik twijfelde, lachte ik mee. Als ik struikelde, deed ik alsof het niks was. Ik dacht dat dat sterk was. Maar soms had ik gewoon gewild dat iemand mijn gezicht vasthield en zei: Blijf maar. Je hoeft het niet grappig te maken. Ik heb lang gedacht dat nabijheid vanzelfsprekend was als je elkaar maar vasthield. Maar ik miste woorden. Echte woorden. Over angst. Over ziek zijn. Over doodgaan. Niet om het op te lossen. Maar om het samen te dragen. Ik rouw niet om liefde. Ik rouw om stilte. En misschien is dat wat mij nu vormt: Dat ik niet meer kan zwijgen over wat in mij beweegt.