Gewoon een dag

Geen instorting. Geen overwinning. Gewoon een dag. Een rug die protesteert zonder drama. Een keel die dichtzit zonder woorden. Een lichte golf van misselijkheid die komt en weer gaat. Ik loop. Ik zit. Ik adem. Niet moeiteloos, maar ook niet gebroken. Mijn lichaam zegt: vandaag ben ik gevoelig. En ik antwoord: dat mag. Geen heldenverhaal. Geen terugval. Geen bewijs dat ik het niet kan. Gewoon herstel dat nog leert hoeveel genoeg is. En terwijl ik doorloop met kleine pijntjes en een zwaar hoofd, gebeurt er iets groots: Ik blijf.